Η Επιστροφή του Στίβεν Σπίλμπεργκ στα παλιά Sci-Fi Μονοπάτια μας χαροποίησε αλλά δεν μας μάγεψε..
Είχε από όλα, Δράση, Σασπένς, Αγωνία, Μυστήριο, Εξωγήινη Ζωή.. αλλά προς το Φινάλε κάτι της έλειπε.. σαν να έψαχνε τον τελικό της προορισμό.. χωρίς να το βρίσκει.. όπως η κεντρική μας ηρωίδα που πήγαινε όπου την πήγαινε αυτό που ένιωθε δίχως να ξέρει τι, που και πότε.. Το διφορούμενο Φινάλε, όταν δεν συνοδεύεται από κλειδιά πουωτο επεξηγούν μπορεί να Δυσαρεστήσει μεγάλο μέρος των θεατών κι ενώ έχει Σκοπό να κάνει τον θεατή μέρος της δημιουργίας, θέτοντας το δικό του Φινάλε, μπορεί να αποτελεί και μια εύκολη λύση για τους δημιουργούς κυρίως όταν η επίλυση είναι πολύ δύσκολη, πετώντας το μπαλάκι.
στο κοινό.. Στην Αρχή έβαζα 5 αστέρια, μετά την τα μισά 4 και στο Τέλος χάθηκε άλλο ένα Αστέρι.. Όπως προανέφερα θα σας Αρέσει, αλλά δεν θα σας Μαγέψει γιατί έλειπε το γνωστό μαγικό ραβδί του Σπίλμπεργκ.. Σαν να Ήθελε αλλά κάτι φρέναρε τις όποιος Καλές Προθέσεις.. Οι Ερμηνείες Οσκαρικού βεληνεκούς με κορυφαία την Ερμηνεία της Έμιλι Μπραντ που έχει ένα πολύ δύσκολο ρόλο, ερμηνεύει μέσω του Εκφραστικού της βλέμματος, με συχνά γκρο πλάνα εστιάζοντας στις Εκφράσεις του προσώπου της.. Πραγματικά Εκπληκτική.. Ανατροπές με Σασπένς, σκηνές δράσης που θα ζήλευαν και οι Επικίνδυνες Απόστολές του Τομ Κρουζ (όπως η Σκηνή με το Αυτοκίνητο στις γραμμές του τραίνου), Ανάλαφρο χιούμορ όσο πατάει η γάτα όπου Χρειαζόταν (όπως η Σκηνή με το πάτημα του κινητού).. Αλλά όπως είπαμε, είχε χαλάσει η Πυξίδα του Τελικού προορισμού κσι στο τέλος ο θεατής έπρεπε να αναλάβει ρόλο GOS βγάζοντας ο ίδιος τα κάστανα από την φωτιά.. κσλοκαιριάτικα..