[πρεμιέρα: Χειμώνας 2026]
Κοινωνικό, Δραματικό, Κωμικό / Σκηνοθεσία, Σενάριο, Παραγωγή: Ρένος Χαραλαμπίδης / Πρωταγωνιστούν: Ρένος Χαραλαμπίδης, Δήμητρα Παπαδήμα, Γιάννης Μποστατζόγλου, Γιώργος Βουλτζάτης, Βάνα Πεφάνη / Διάρκεια: 70 λεπτά.
Υπόθεση: Ένας Σκηνοθέτης που δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το Όνειρό του -να κάνει μια Ταινία-, γίνεται Αυστηρός Κριτικός Κινηματογράφου Κρίνοντας τα Όνειρα των άλλων για να βρίσκεται έμμεσα κοντά στην μεγάλη του Αγάπη, το Σινεμά..
1997, 2026, 29 ολόκληρα χρόνια διαχωρίζουν αυτές τις ημερομηνίες, 29 χρόνια κατέγραψε το Ρολόι του Ρένου από την Πρώτη του Ταινία, το "No Budget Story".. Γνωστός για την εμμονή του με το Χρόνο, που τον πρόβληματίζει & τον βασανίζει η Ροή του ως έναν Κινηματογραφικό Στίβεν Χόκινγκ, από την 1η του Ταινία μέχρι την Προηγούμενή του (τον "Νυχτερινό Εκφωνητή") & την τωρινή του, το "Κλασικό Αριστούργημα"..
Όπως αναφέρει κι ο ίδιος ο Σκηνοθέτης, Σεναριογράφος, Παραγωγός & Πρωταγωνιστής Ρένος Χαραλαμπίδης, το "Κλασικό Αριστούργημα" είναι ένα Κινηματογραφικό Πείραμα.. Εγώ θα προσθέσω πως είναι ενα Πείραμα με το Χρόνο και τα αποτελέσματα κάθε πειράματος μπορεί να τα εκλάβουν οι μελετητές διαφορετικά, ανάλογα με τον σκοπό τους.. Κάποιους θεατές το αποτέλεσμα θα Ενθουσιάσει, κάποιους ίσως λίγο Δυσαρεστήσει.. Στη συνέχεια θα γίνω πιο σαφής για αυτό τον διαχωρισμό των θεατών..
Ο Ρένος Νοσταλγεί την πρώτη του ταινία και δημιουργεί ένα Σίκουελ Πρωτότυπο.. Ένα Σίκουελ που δεν δείχνει μόνο τη συνέχεια & την εξέλιξη, αλλά επενδύει και στο Πρωτότυπο.. Προβάλλοντας ένα μεγάλο μέρος της Πρώτης ταινίας, επεξεργασμένο με τρόπο που Παντρεύει Τεχνικά το Παρελθόν με το Μέλλον.. Αφού διατηρείται ο κόκκος του φιλμ -το παρελθόν- με την προσθήκη Χρώματος στην εικόνα μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας -το μέλλον-. Το Μοντάζ πολύ όμορφα και αρμονικά συνδέει πλάνα του Παρελθόντος & της Νιώτης, με τα Νέα πλάνα του Παρόντος & της Ωριμότητας. Τα νέα πλάνα χαρακτηρίζονται από μια κινηματογραφική Ωριμότητα που δίνει έμφαση σε μακρινά πλάνα κεντραρισμένα κάδρα που θα μπορούσαν να αποτελούν εντυπωσιακους πίνακες ζωγραφικής με φόντο Κινηματογραφική αίθουσα κλασικού αρχοντικού στυλ. Αυτό που μπορεί κάποιους θεατές να ενοχλήσει, είναι ότι ένα σημαντικό μέρος της ταινίας αναφέρεται στο παρελθόν με διαρκείας Flash Back από ολόκληρες Σεκάνς της πρώτης του ταινίας (No Budget Story) με προσθήκη Αφήγησης σε κάποιες.. Που σημαίνει ότι έχει μειωθεί -ή αν θέλετε έχει μοιραστεί- ο χρόνος της νέας ταινίας με τα πλάνα της άλλης. Για αυτό και η ταινία αναφέρεται ως Πείραμα, το οποίο εμένα προσωπικά, μου άρεσε!!
Το Sequel λειτουργεί με τον εξής τρόπο, στην ουσία παρουσιάζει μια σεκανς από την πρώτη ταινία και παράλληλα δείχνει τους χαρακτήρες μετά από 29 χρόνια να την συνεχίζουν στο σήμερα.. Αποκαλύπτοντας ότι για κάποιους δεν υπήρχε κάποια εξέλιξη, για αυτούς ο χρόνος είναι σαν να μην κύλησε καθόλου, αλλά ακόμα και για χαρακτήρες που είχαν κάποια εξέλιξη, στο βάθος της ψυχής τους δεν είχαν την εξέλιξη που ήθελαν ώστε να νιώσουν τη λύτρωση μέσα από την πραγματοποίηση των ονείρων τους.. Συμβιβάστηκαν με το να παρατήσουν -εξ ολοκλήρου ή σε κάποιο βαθμό- τα όνειρά τους, τα οποία αντικατέστησαν από την υλοποίηση κάποιων άλλων σχετικών ονείρων, ξεγελώντας τις προσδοκίες τους..
Και κάπου εκεί εμφανίζονται και οι ανεκπλήρωτοι Έρωτες του παρελθόντος, μέσα από τον γνωστό Ρομαντικό πρισματικο φακό του Ρένου Χαραλαμπίδη.. Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες είναι εκεινοι που δεν σβήνουν ποτέ και το πέρασμα του χρόνου δεν τους ξεθωριάζει αλλά τους γεμίζει Χρώματα.. Ήταν πολύ όμορφο να βλέπουμε τους τότε ηθοποιούς όλους μαζί ξανά, με τις αλλαγές των χαρακτηριστικών τους μέσα από τη ροή του χρόνου.. Και το contrast των αλλαγών των Εξωτερικών χαρακτηριστικών, με τα Αναλλοίωτα Εσωτερικά χαρακτηριστικά τους.. Γιατί ο χρόνος αυτά δεν μπορεί να τα Αλλοιώσει, κυρίως τα ανεκπλήρωτα Όνειρα.. Γιατί τα όνειρα όταν πραγματοποιηθούν μπορούν και να απομυθοποιηθούν.. Για αυτό ίσως κάποια δεν πρέπει ποτέ να πραγματοποιηθούν.. Πολύ Συγκινητικός ο τρόπος που ο κεντρικός μας χαρακτήρας γέμιζε την Μοναξιά του τα Σαββατόβραδα.. Το βρήκα πολύ ιδιόμορφα Ευφυής το πως παραλίρησε τις Μπουγάδες του Τότε στην ταράτσα, με τα Πλυντήρια του Σήμερα..
Το Χιούμορ δίνει δυνατό παρών αξιοποιώντας όλες τις δυνατές κωμικές στιγμές της πρώτης ταινίας εμπλουτίζοντάς τις με νέα στοιχεία ως συνέχεια εκείνων.. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην κωμική σεκανς προς το φινάλε του film, με το ταξίδι του Γιώργου Βουλτζάτη στο Βόρειο Πόλο που Αναζητάει την Αγαπημένη του, αφού τα έντονα γέλια των θεατών σίγουρα ξύπνησαν τους ενοίκους των πολυκατοικιών γύρω από το θερινό σινεμά (Άνεσις), μιας και ήμασταν στην βραδινή προβολή..
Με Άγγιξε προσωπικά το Φιλμ γιατί ο κεντρικός χαρακτήρας επειδή δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το όνειρό του -να κάνει μία ταινία- γίνεται κριτικός κινηματογράφου ώστε να βρίσκεται κοντά στη μεγάλη του αγάπη, το Σινεμά.. Ταυτίστηκα με τον κεντρικό χαρακτήρα γιατί κι εγώ -όπως και κάθε κριτικός κινηματογράφου πιστεύω- βαθιά μέσα μας θα θέλαμε να κάνουμε ταινίες..
Η ταινία ξεκινάει με μια πιο συγκροτημένη δομή και σιγά-σιγά όσο οδεύουμε προς το φινάλε αφήνεται σε μια πιο Χαοτική διάσταση, σε ένα παραλήρημα των χαρακτήρων αφού παλεύουν με τους δαίμονες τους. Αυτό γίνεται για να ακολουθήσει το film την σύγχυση του πρωταγωνιστή μας, ο οποίος προσπαθεί να βάλει σε μία σειρά τα όνειρά του και την πραγματικότητα και όταν πείθει τον εαυτό του να κάνει άλλη μία προσπάθεια για την εκπλήρωση των ονείρων του, αναβιώνει τις δυσκολίες του παρελθόντος, με αποτέλεσμα η σύγχυση να γίνεται όλο και πιο έντονη μέσω της απογοήτευσης και της τελικής λίτρωσης όπου προβάλλεται και το κεντρικό μήνυμα του φιλμ..
Είναι γνωστό ότι δεν φέρθηκαν και πολύ καλά στο Ρένο Χαραλαμπίδη οι Κριτικοί Κινηματογράφου κι έτσι έδωσε μια μεγάλη μάχη για να αποδείξει ότι αξίζει με συνοδοιπόρο του τον χρόνο που ανάδειξε όσα δεν είδαν οι κριτικοι κάποτε..
Σε αυτή την ταινία ο Ρένος με Ευγένεια, Διακριτικότητα και Χιούμορ αναφέρεται στους κριτικούς που κάποτε δεν έδειξαν τη δέουσα προσοχή στο έργο του, αλλά βάναυση και αδικαιολόγητη αυστηρότητα σε έναν νέο δημιουργό με τόσο έντονα & Φωτεινά Όνειρα & τόσο μεγάλη Αγάπη για το Σινεμά..
Το μήνυμα του Κλασικού Αριστουργήματος είναι το μήνυμα που είχε περάσει ο Σκηνοθέτης & σε μια προηγούμενη του ταινία, "Τα Τέσσερα Μαύρα Κουστούμια (2010)".. Το ίδιο βαθυστόχαστο μήνυμα για το ποιος είναι ο Θησαυρός για κάποιον άνθρωπο ή το Κλασικό Αριστούργημα για τον δημιουργό.. Τελικά ίσως την Αξία στα πράγματα την δίνει η Καρδιά μας, ανεκτίμητη αξία έχει αυτό που αγαπάει κάποιος και όλοι οι άνθρωποι δεν Αγαπούν τα ίδια Πράγματα, τους ίδιους Αθρώπους, τις ίδιες Εμπειρίες, τις ίδιες Αναμνήσεις..
ΥΓ: Ο Ρένος μας ζήτησε να κάνουμε κάποιες προτάσεις για την τελική μορφή της ταινίας του, για το τελικό του μοντάζ.. Έχω θα κάνω την εξής Πρόταση:
Αφού η ταινία καλύπτει ένα μεγάλο μέρος της, με σκηνές και σεκάνς της Πρώτης του ταινίας και αφού είναι ένα Νοσταλγικό ταξίδι της Κινηματογραφικής του Πορείας, θεωρώ ότι θα ήταν όμορφο κάπου εκεί στις αναμνήσεις να μπει και η Σεκάνς που παρουσιάζονται οι γονείς του, για τους οποίους έχει μιλήσει με τόσο καλά λόγια.. Θα χαιρόμουν πολύ αν έβλεπα και τη Μητέρα του και τον Πατέρα του με αυτή την Νέα επεξεργασμένη μορφή στη νέα του ταινία, που θα τους γέμιζε με Χρώματα, όπως αξίζει να παρουσιάζονται όλοι οι γονείς που έχουνε δώσει το μεγάλο αγώνα για τα παιδιά τους.. Να Προβληθούν στη Μεγάλη Οθόνη με ένα σωρό Χρώματα!!!!
Τα Εισητήρια του Κλασικού Αριστουργήματος:
